สิ่งที่เราเลือก : ค้นหาและเรียนรู้

ความเป็นจริงกับการเลือกสิ่งต่างๆในชีวิต ดูขัดกันไปหมด นั่นเพราะเราอาจเป็นคนเรื่องมากหรือเปล่า ไม่ทราบได้ แต่ถ้าการเลือกของเราเพื่อสิ่งที่ดี (ไม่เอาที่สุด เพราะหาได้ยาก แต่ถ้าได้ก็ดี) ก็ไม่น่าจะผิดอะไรกับชีวิตๆนึงที่เราอยากให้มันดำเนินไปด้วยดี ฟังดูเหมือนฝันเพ้อเจ้อ เพราะประสบการณ์ที่ผ่านมาตลอดชีวิต เราไม่มีสิทธิ์เลือกเลย อะไรผ่านมาก็รับไว้ก่อน มีอะไรก็ต้องมีอย่างนั้น ทั้งๆที่ใจเรามันบอกว่าไม่เอา แต่ก็ต้องรับ เพื่อความอยู่รอดและเพื่ออะไรต่างๆนานา เช่น เราไม่สามารถเลือกเพื่อนได้ ผ่านพบเจอใครในแต่ละช่วงเวลาก็ต้องรู้จักกันโดยภาวะแวดล้อมที่เข้าไปนั้นๆ อย่างที่เรียน ที่ทำงาน เป็นต้น เราเนรมิตไม่ได้ว่าอยากคบกับคนที่ชอบเหมือนกัน คล้ายกัน ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ให้เกิดขึ้นจริงได้ (อาจเพราะเราไม่เปิดกว้างพอที่จะรับทุกคนได้ ไม่แปลกที่จะมีเพื่อนน้อยถึงไม่มีเลย)การเลือกบางอย่างที่เราคิดว่าใช่ในครั้งแรก พอเลือกแล้ว เราจะค้นข้อมูลตัวเลือกนั้น บางทียิ่งพบข้อมูลก็ยิ่งพบว่ามันไม่น่าเลือก ไม่น่าเข้าไปสัมผัสเอาเสียเลย เพราะมันขัดจริตนิสัยส่วนลึกของเรา แล้วจะทำอย่างไรทีนี้ ก็อาจค้นหาต่อไปที่คิดว่าเหมาะสมที่สุด ซึ่งเราต้องเสียเวลาไปบ้าง แต่ก็แลกกับบางอย่างที่ไม่ต้องเสีย คือ เสียใจ เสียใจที่ต้องมาพบคนแบบนี้ งานแบบนี้ สังคมแบบนี้ สิ่งแวดล้อมรอบตัวแบบนี้.... ทั้งหมดทั้งปวงที่ผมบ่นมา สรุปได้ที่ใจและความคิดของเราว่า แก้ที่เราเถอะ จะเจออะไรก็จงเห็นว่านี่คือโลกที่หลากหลาย มีตั้งหลายสิ่งหลายอย่างที่เราไม่รู้ ทำตัวเป็นนักการศึกษาเสีย ที่อยากจะเรียนรู้สิ่งต่างๆ ทั้งที่เราชอบและไม่ชอบ เมื่อรู้แล้วก็ต้องรู้จักผ่าน ไม่เก็บเอามาเป็นเครื่องรุงรังแก่ชีวิต คือ ปล่อยและวางได้ ไม่ยึดติดให้เป็นความทุกข์หรือของหนัก